jueves, 23 de marzo de 2006

Reencuentro.

Primera noche de trabajo. Son las 4 de la mañana tras un mostrador de hotel, en un profundo silencio, sólo roto por el tecleo de mis dedos, con una quietud inusual para ser un hotel con overbooking, en el que las 240 habitaciones están llenas de clientes durmiendo placidamente. Y con una oscuridad envolvente en un hall de luces ya apagadas. Me siento extraño. Desplazado mientras toda la ciudad duerme. Y con sueño. Pero aún faltan 3 horas más. Hace frío. Y se echa en falta la almohada. Demasiada tranquilidad. Silencio.
Pero son horas que sirven para recordar el día especial de ayer. Un día que llegó tan inesperadamente que es como si lo hubiera soñado esta noche y no hubiera pasado. Pero una foto y un huevo de Pascua me dicen que no me lo imaginé ;-)
Porque fue ayer cuando, tras muchos años, se reencontraron dos personas que estuvieron separadas demasiado tiempo. Cuando me llevé la tan grata sorpresa de saber que a la mañana siguiente que tenía libre, una chica muy apreciada por mi saldría de su "pueblo" :-P y pasaría unas cortísimas horas en los Madriles.
Me costó creerme que era cierto y que tras estos años que no se porque no compartimos el uno con el otro esa cercanía, me restaban escasas horas para tenerla frente a mis ojos :-)
Esa mañana sentí muchísimo no poder recibirla a su llegada y esas horas primeras aprovechar acompañándola a su entrevista, pero cuando los 2 cumplimos las cosas que teníamos que hacer en la mañana, todo el resto del día era nuestro :-) Y a sólo 15 números de portal estábamos ;-) Que sensación de nervios extraña me invadió. Sobre todo al ir con el coche por la acera de enfrente y verla esperandome. Tan alta y tan guapa ya desde lejos.
Y al parar, ahí estaba :-) Bajo el cielo de Madrid, dos miradas se cruzaron con sus respectivas sonrisas :-) Culminando en un gran abrazo del "gordo" a la "golfilla", jejeje, tras años de espera. Demasiado tiempo.
Demasiado no vivido. ¿Por qué? De todo un poco. Pero no importa, porque algo que parecía ya muy lejano y difícil de volver a tener, cogía un nuevo rumbo, y fue sentir como si este Kit kat que nos mantuvo más separados, no hubiera roto nada que quedó en ese tiempo, y esta amistad tan buena reviviera tal y como siempre ha sido:-)
Muchas veces pensé cómo y cuándo sería el día que volveríamos a estar juntos, pero nunca sabía su respuesta. Ni cómo me sentiría, y fue como si sólo hubiera pasado una semana de diferencia. Me fue extraño que tras esos típicos nervios primeros de emoción, todo fuera tan natural y un sentimiento tan relajado y espontaneo que me hacía sentir tan a gusto... Como si cada día estuvieramos juntos y no hubiera pasado todo ese tiempo. Y encontrarla tan cambiada... Voz que no reconocía, más mayor y con distinto look...
En una ciudad tan grande, llena de gente de acá para allá, donde te cruzas con desconocidos que no se percatan de tu presencia, entre ellos, dos amigos disfrutaban de un día juntos. Un día especial por la gran ciudad. Como me reía con esas similitudes de decir venir de un "pueblo", jejeje y tan abrigada ;-) Acostumbrada a recorrer las calles de Albacete, como la hize caminar ;-) Pero si no es por eso, no saldríamos en la tele el 10 de Abril!!!!!!!!:-D Si si si... :-P Porque cerca de la Fnac nos paran para preguntarnos si nos pueden hacer unas preguntas, y dijimos que sí, y resulta que era de los 40 TV, para un especial sobre distintas opiniones, y nos tuvieron 20 minutos de entrevista, jejeje. Ya el salto a la fama y todo!!!jajaja. Que raro se me hacía estar ahí con el micrófono respondiendo en plan cachondo sobre U2, Madonna, el Canto del Loco, Robbie Williams, Alejandro Sanz, Aerosmith.... Así que ese día todos enchufados al programa "Los 40 de 40" que una parejita sale por ahí seguro, jejeje, porque como se reía el presentador con nosotros, jajaja, le gustó como quedó :-P Y como no me saquen por Mamen por ser chica guapa se van a coscar de mi :-P

Un cariñoso abrazo y que duro se me hizo el trayecto de retorno con una extraña soledad indescriptible. Y de un golpe de mente, recordé en flashback cuándo nos conocimos, cómo y el cómo fue un congeniar en 5 minutos, aquella "Savannah" que estaba por Asturias viendo mucho verde :P y vacas, jajaja. Y el hecho de que siempre haya sido tan especial, más cerca o más lejos, hay algo... que desde que la conocí intuí. Esa intuición de que hay una cuerda atada por siempre en cuyos extremos estamos ambos. Y que nunca ha fallado.
Y lo más raro es que se que nunca va a fallar.

"El tiempo saca a la luz todo lo que está oculto".

#En compañía de: "Duran Duran - One of those days".

domingo, 19 de marzo de 2006

Jo soc el teu amic.

Quan tot sona tan repetit
tan inútil, tan avorrit,
quan l'únic combustible és el dolor.
Quan la veu que tan t'ha promès
et confessa que no pot més,
quan el que era per sempre, ara és record.
Quan se't fa tan costa amunt
començar des del mateix punt
prova de cridar-me,
que no tens motiu per estalviar-me.
Jo sóc el teu amic,
vull que em molestis,
sóc aquí,
parla'm o plora,
mai és mal moment,
mai tard o d'hora.
Jo sóc el teu amic,
vull que em molestis,
sóc aquí,
parla'm o plora
que no tinc cap altre feina aquesta nit.
Puc parlar-te dels vells moments,
provar d'endevinar el que sents,
puc callar i escoltar les teves pors.
Puc fer broma al teu costat
i si estàs molt desesperat
puc provar de cantar-te una cançó
Si sóc bo quan els temps són bons
també vull compartir els malsons,
prova de cridar-me,
que no tens motiu per estalviar-me.
Jo sóc el teu amic,
vull que em molestis,
sóc aquí,parla'm o plora,
mai és mal moment, mai tard o d'hora.
Jo sóc el teu amic,
vull que em molestis, sóc aquí,
parla'm o plora
que no tinc cap altre feina aquesta nit.

lunes, 6 de marzo de 2006

Y un día cualquiera, despiertas, miras a tu alrededor, y te das cuenta de que todo es diferente, sin que te hayas percatado en tanto tiempo. Has vivido automáticamente cada día, sin pensar, sin saber si es ya un mes u otro, avanzando y sin saberlo, retrocediendo a la vez. Viendo cada noche y en cada amanecer la luna cómo avanzó en su recorrido, sin pensar. Dando paso al fugaz paseo del sol, sin saber. Llueve, sopla el viento, nieva, brilla la luz, piensas… Pero no sabes el qué.
Escuchas una canción, te ries, te preocupas, te entristeces, pero en el fondo no sabes porqué. Porque lo que de verdad hay dentro de ti, está latente sin dar el chip de querer salir a tu mente. Lo mantienes oculto.
Y un día cualquiera, despiertas, miras a tu alrededor, y te das cuenta… de que ha pasado todo ese tiempo y no te has dado cuenta de todo lo que ha pasado, y de todo lo que no has podido compartir tuyo y ajeno; quedándote la pregunta de cómo pudo pasar. Preguntándote: ¿Ya es marzo?. ¿Qué ha pasado con Febrero? ¿Y Enero?. ¿Me he dormido y no los he vivido?. Esa escapada a Barcelona ya la hiciste y no supe nada, y ya llega Valencia y no me di cuenta. Teatro, conciertos… Todo eso pasa y mi cueva hotelera me dejó hibernando sin ver pasar el mundo girar. Sin hacer nada. Pero haciendo lo mismo en mi cueva.
Me lo advirtieron, lo tuve en cuenta, pero ese mundo que te rodea sin saber, lo inundó todo y me invadió sin darme cuenta.
Hasta hoy.
Y te encontré. [………………………] Este trozo encorchetado no se puede poner ahora.
Pero hallé una sensación que me decía algo… Me dejó una huella tuya diferente. Sin reconocer la misma persona que hace nada encontré. Algo nuevo. Te sentí de otro modo. Que extrañado me dejó. Faltaba algo… ¿El qué? Dímelo tú.
Y se avecinan cambios. Buenos, malos. Pero sólo importará el “arte de la melancolía”.
Para que esos cambios no afecten y si lo hacen, no sea como hasta ahora.
Si lo pregunto no serán respuestas certeras. Pero, algo ocurre.
Mañana despertaré, será un día más. Pero todo será igual. Un día más en la cercana lejanía de un viaje por un mundo de sueños y colores abstractos.
En dos realidades distintas de cada día, que habrá que buscar separar, para que no siga interfiriendo la realidad del color.
Y la luna ya está en lo alto del cielo, buscando al sol pero es una carrera que nunca podrá ganar.
Buenas noches y hasta mañana, mundo del color.

sábado, 25 de febrero de 2006

Dos caras de la misma moneda.

"Cierro los ojos y solo escucho el silencio junto a una luz negra de la noche que me envuelve; tras las dos caras que ha tenido el día. Una cara amable y otra amarga.
La cara amable fue que, tras muchos días, estaba ella allí tras el frío mostrador negro. Una imagen que tenía ganas de ver. Unos ojos que quería ver. Una voz que tenía ganas de escuchar. Una compañía con la que quería estar; y una risa que quería que me contagiara.
Una tarde que iba allí con esa ilusión de 8 horas poder compartir.
Hay personas con las que estás a gusto, otras te puedes encontrar que te sientas mejor o peor, con otras te reirás, con algunas confiarás, y en aquellas de más allá rehuirás. Pero otras son especiales; te proporcionan algo, sientes una compañía que es diferente a la que tienes con otras personas. Puedes sentir lo que sienten o piensan solo con mirarles. Te dan junto todo lo que otros te ofrecen por separado. Y sólo verlas aparecer te produce una amplia sonrisa sintiendote diferente. No sabes cómo ni porqué, pero sabes que es así. Y te gusta.
Lo mismo que me ha ocurrido hoy cuando llegó.
Y me dió por pensar.

¿Y la cara amarga? Estropearía este post".

"La más peligrosa de todas las debilidades es el temor a parecer débil".

#En compañía de: "Quique González y Los Taxidrivers - Entre Salitre y Sudor".

jueves, 23 de febrero de 2006

Hombres y Mujeres.

"Mucha gente está convencida de que hombres y mujeres son incompatibles. Afortunadamente, se equivocan, pero es cierto que uno de los principales escollos de casi cualquier relación es que las mujeres les piden a los hombres que sientan como lo hacen ellas, y los hombres les piden a las mujeres que se comporten y analicen como si fueran hombres. Lo cierto es que las mujeres hablan desde la emoción, y los hombres desde la literalidad, desde ese razonamiento que para ellos es tan evidente y que les distancia una y otra vez de las mujeres. La sensación de impotencia es tan fuerte que, en muchos casos, los hombres llegan a la conclusión de que las mujeres son complicadísimas, y algunas mujeres terminan sentenciando que los hombres son demasiado simples. Entonces, ¿es un milagro que los hombres y las mujeres se terminen entendiendo?. En absoluto. Es un arte maravilloso, un auténtico reto. Porque sin esas diferencias ¡qué triste sería nuestra vida!".

"No quiero estar libre de peligros, sólo quiero valor para afrontarlos".

#En compañía de: "Know Nothing - Travis".

miércoles, 22 de febrero de 2006

Saber lo que quiere el otro.

"¿Nos imaginamos cómo cambiaría nuestra vida si fuéramos capaces de saber lo que está pensando la otra persona? Si reflexionamos un poco, seguramente adivinamos bastante bien lo que nos piden nuestros amigos, pero ¿sabemos lo que quiere, lo que piensa y lo que nos pide nuestra pareja? En general, y sin meternos en tópicos, a los hombres les cuesta un poco comprender que lo que ellos interiorizan como una queja, en realidad es un lamento; que las mujeres necesitan detalles envueltos en ternura, no en dinero. Por su parte, las mujeres deberían esforzarse en no pasar permanentemente factura y acordarse de que cada uno es responsable de su estado emocional. Recordemos que todos necesitamos sentirnos queridos, escuchados y valorados. La queja, cuando sólo se queda en el reproche, termina minando nuestras emociones. No olvidemos que la alegría es una virtud, y el derrotismo, una tragedia; que la esperanza derriba barreras y el pesimismo levanta muros. Finalmente, conviene que todos aprendamos que el cariño se siente, no se enseña; se transmite, no se ordena; se regala, no se pide".

"El fracaso es querer anticipar que todo sea como debía de ser antes de lo previsto".

#En compañía de: "Semi-Charmed Life - Third Eye Blind".

martes, 21 de febrero de 2006

Su último sueño.

Desgraciadamente, son ya muchas personas a las que vi morir y a las que tuve que despedir. De un modo o de otro. En presencia o en ausencia. Más cercanas o más lejanas.
Pero hoy ha sido la primera vez que vi delante de mí a alguien en su tumba en su velatorio… Y que sensación más extraña me ha invadido… Que no sabría describir…
Era la primera vez que iba al Tanatorio de al lado de mi casa. La última vez que pasé por allí a pie fue por otro motivo mejor y muy distinto, en un lluvioso día de hace 2 Octubres. En aquella esquina…
Pero hoy entraría en ese edificio que tantas veces he visto, pero en el que nunca tuve que entrar. Me sorprendío enormemente cómo es por dentro. Con aquella impresionante recepción tan vistosa como si de un hotel se tratara (en cierto modo, es un hotel, donde por un día se “hospedan” y “duermen” aquellos que se han ido), y ya empezó un cierto humor negro. Sobre si hacían check ín y check out. O sobre de donde vendrá la carne que ofrecen en la cafetería. Filete de muslo, de brazo o de pierna… Y los callos…ejem… :-P No se, ya que hay que ir, pues ir de buen humor allí ;-) Al menos hacia reir a aquellos que muy tristes iban. O sobre el trabajar allí yo en la recepción… Un poco raro… :-P Pasada esa entrada, no esperaba el cómo es por dentro, esperando algo muy frío, pero no, una galería acristalada muy bonita llena de vegetación y fuentes como para animar a la vista y el oído ese momento y aquella visita no tan grata… Con los velatorios a cada lado… Hasta entrar en el que nos correspondía. Una acogedora sala con la gente, y tras ese cristal, ahí estaba. No sabía cómo funcionaba todo esto, y no me esperaba esa imagen que me dejó algo sorprendido y con un halo de… no sabría explicar… Al ver a aquella persona con la que estuve muchas veces, en su ataud rodeado de velas, postrado en una paz y placidez tras aquella agonía final. Con un rostro pálido que parecía diferente al de cuando tenía vida, y pensar que aquella imagen tumbada en su nicho, estaba ya en otro mundo. Con sus ojos cerrados durmiendo. Y que ya no vería más. Esa será su última imagen. Hasta que mañana sea enterrada. Con la arena sobre ella.
Sintiendo “algo” nuevo que no sabía describir. Y salir y ver ese atardecer tan bonito, pensando que el sol sigue girando sin parar a nuestro alrededor, y esa luz ella no la vería más. Y habrá muchos atardeceres así, y en alguno de ellos, será mi último, tras el cual, no habrá más momentos para disfrutar ni para vivir. Entendiendo muy bien, porqué hay que disfrutar cada momento del día, bueno o malo, que será irrepetible y no dejar que pasen las horas y los segundos que nos restan desperdiciándolas. Porque un día despertaremos y será el último despertar. Para que cuando llegue ese día, no nos arrepintamos de los momentos mal aprovechados o de aquellas oportunidades que no supimos hacer frente. Por miedos o inseguridades.
Mirando al sol recien levantado con una sonrisa por volver a verle un día más, y saboreando cada instante, de aquellos a los que queremos y su compañía, incluso de las malas experiencias que nos hacen aprender y sentirnos vivos cuando lloramos o reímos.
Para que llegue la noche y con la luna cómplice y vigilante de la noche, tengamos más recuerdos que añadir al libro de nuestra vida, llenándolo de las mejores letras y muchas páginas, hasta que llegue el día en que se cierre para siempre.

"Un hombre es como una fracción. Cuyo numerador corresponde a lo que él es, en tanto que el denominador es lo que cree ser".

#En compañía de: "Breathe (2 Am) - Anna Nalick".

viernes, 3 de febrero de 2006

Amar sin Sufrir.

"Mucha gente dice que su vida cambió al descubrir el amor y experimentar el sentimiento más profundo del ser humano. Pero pasado un tiempo, un porcentaje importante empieza a preocuparse cuando aparecen las dificultades y desencuentros; entonces se sienten invadidas por dudas, miedos, temores e inseguridades; no saben cómo actuar, y lo que era dicha con frecuencia se transforma en ansiedad o dolor.
¿Qué ha pasado para que se de ese cambio tan drástico?, ¿para que muchas parejas confiesen, al cabo del tiempo, que se equivocaron?.
A veces, del amor al desamor sólo hay un paso, el paso del tiempo. ¿Por qué el amor nos hace sufrir?, ¿es tan difícil llevarnos bien pasadas las primeras fases de la relación?".

jueves, 2 de febrero de 2006

Tus ojos tristes.

"Esta mañana se prometía ser tranquila como muchas otras. Llegué como otros días sin saber que me esperaría una mañana triste. Una mañana triste, porque lloraste. Que se traducía en mis ojos al verte. Y en querer pero no poder.
Todo ello, porque surgió esa llamada inesperada muy temprana en la que recibiste una noticia que de preocupación te llenó. Una llamada que en muchas horas se quedó sin respuesta y en mayor miedo te dejó de qué podía haber pasado y despegarte del móvil no hacías. Aunque nosotros te apoyáramos para procurar calmar ese temor e incertidumbre que te invadía sin saber qué estaría pasando tantas horas de silencio. Veía tus ojos callados y leía tu sentir.
Hasta que a las horas, surgió esa segunda llamada. La que produjo lo que me dolió tanto. Estaba yo sólo en mostrador y oí un llanto que venía de dentro. Lágrimas que llegaban a mis oídos que provenían de ti. Sin saber por qué eran y que estaba pasando.
Hasta que te vi. Y llorando encontrarte. Una imagen que se me clavó y un profundo dolor me produjo. Era la primera vez que esa carica alegre me encontré envuelta en lágrimas de preocupación y deseos de estar a su lado pero no podías.
La primera vez que ví tu tristeza y la primera vez que te miré y se reflejaba en mi retina lo que tus ojos decían. Siendo el día que descubrí lo que días ya iba creciendo sin darme cuenta: el enorme cariño que te había cogido y que hoy se plasmó ante mis ojos al sentir de corazón las lágrimas que nublaban tus ojos. Y que deseaba hacer desaparecer siendo cualquier cosa buena si te reías y tranquilizaba tus ánimos hasta las 3. El día que construiría una barrera a tu alrededor para que nunca la tristeza quiera apoderarse de ti. Ya que la mirada que me gusta ver en tus ojos es esa que va unida a una sonrisa.
Sintiendo querer darte una muestra de cariño y no haberlo demostrado bien. Querer darte un abrazo que se quedó en una sola caricia y una sonrisa. Como si me costara exteriorizarlo. Y lo único que me ha quedado es escribirlo hoy aquí. Unas letras que no leerás porque no sabes de este blog. Pero que si algún día llegas a leerlo, espero que para entonces haya sabido demostrarte y decirte lo que a veces mi silencio dice y solo habla con la mirada".


"Cuando sonries se borra una tristeza y se ilumina una esperanza".

#En compañía de: "Alex Ubago - Esos Ojos Negros". ---> Es pura casualidad, que mientras escribo este post de hace más de un mes, suene esta canción por la letra que dice desde que comienza, tan acorde con este post ;) <Esos ojos negros no los quiero ver llorar, tan solo quiero escuchar, dime lo que quiero oir, dime, dime que vas a reir>.

miércoles, 1 de febrero de 2006

"Un joven zapatero salió de su aldea. Por el camino encontró unas hormigas, muy tristes porque un oso les había destruido su hormiguero. El zapatero les ayudó a reconstruirlo y las hormigas se ofrecieron a devolver el favor.
El zapatero siguió su camino y encontró unas abejas con el mismo problema que las hormigas. El joven también las ayudó, y las abejas le prometieron ayudarle en el futuro.
Más adelante, el zapatero se enteró de que la hija del rey estaba en el castillo de una bruja. El joven decidió rescatarla. Pero la bruja lo encerró en un apestoso calabozo con un saco de arena mezclada con semillas de amapola y le dijo que si no conseguía separar ambas cosas, le cortaría la cabeza al amanecer. El joven pensó en su muerte. Pero llegaron sus amigas las hormigas y le ayudaron a superar la prueba. La bruja quedó alucinada.
Entonces lo llevó a una habitación donde había trece doncellas con el rostro cubierto. El zapatero tenía que descubrir quien era la princesa. El joven se desanimó, pero vio a una abeja que se posó sobre… la más dulce, la verdadera princesa. Cuando el zapatero la descubrió el rostro, la bruja se convirtió en un cuervo.
Los jóvenes se enamoraron y vivieron rodeados de animales y amapolas".


Siempre es mejor ayudar que pasar de largo, porque nunca se sabe lo que nos depara el futuro.


"Si eres diferente, no intentes ser como los demás".

domingo, 29 de enero de 2006

Y van 3...

Segundo susto en la semana que ha colmado el vaso. Un domingo que se presentaba tranquilo como cada fin de semana, a las 10.15 se convirtió en una inusual mañana que nadie esperaba ni deseaba. Al ser fruto por segunda vez de un violento robo en la semana por los mismos niñatos. Por un lado, la rabia de que ocurriera y fuera justo el momento que no podía estar presente, aunque de poco habría servido pero solo por estar con ellas en el acto y que no lo sufrieran las dos solas, prefería haberlo pasado los tres.
Junto con el miedo y sorpresa de que de nuevo ocurriera y cómo lo vi, al llegar por el ascensor y encontrarme el mostrador desborotadas las cosas, a los tipejos estos gritándome amenazador sorprendidos de ver a alguien, yo temiendo al no verlas ni oirlas por allí ni abajo, sin saber qué estaba pasando.
Menos mal que no las pasó nada, aunque el miedo en el cuerpo estuviera dentro, y sintiera en el alma que pasaran por ello. Sobre todo por una de ellas que ha vivido los 2 atracos de esta semana, e imaginarme la escena y verla llorar me dolió enormemente, por segunda vez en 2 meses, como ya puse en otro post que aún no está publicado. Porque la fui cogiendo mucho cariño este tiempo, aunque cueste demostrarlo y hacérselo ver.
Seguido de horas un poco confusas, con la policía, ordenando el trastorno, siguiendo atendiendo a clientes, y la charla de los jefes, de la que prefiero no hablar, porque hoy me han calentado bien siendo el primer día que mi tranquilo carácter cogió su vena borde y enfadada. Sin callarme y a punto de autodespedirme en caliente.
Justo ayer hablábamos sobre el anterior, de cómo lo viviría, y no me esperaba que hoy sería uno más. Siendo tan diferente en vivo de cuando se ven en el video… El susto y miedo que produce.
Al menos, espero que esta semana haya servido de precedente para tomar medidas por fin que sean eficaces y estar seguros allí. En la calle muerta de Bausá, a merced de cualquiera que pase por allí con aviesas intenciones.

martes, 24 de enero de 2006

Un ojo mira hacia atrás; un oído escucha hacia delante.

"Prometí que nunca vería esa peli. Porque sabía que nada bueno me iba a dar. De eso hace ya muchos meses, hasta que me olvidé de que existía. Pero ayer por la mañana me levanté y me encontré a mi hermano que empezaba a verla. Y me recordó porque no quise verla.
El caso es que me quedé con él a verla no se porqué, y me enganchó pero, a la vez, sentía que debía dejar de verla y tenía tentaciones de marcharme, porque me estaba removiendo por dentro un pasado que me persigue allá donde vaya. Pero, no pude dejar la historia a un lado y hasta el final la vi. Y ese argumento tan… inoportuno… Sobre todo la escena bajo la luna con esa canción… Fue el culmen.
A pesar de que lo pasé fatal por lo que me evocaba y me tuvo la tarde ya distinto, algo que hacía mucho que no pasaba por esa razón. Y muchos pensamientos hizo correr por mi mente, llevándome a donde no quería llegar, sintiéndome como siempre, por nada, por mucho, por todo.
Querer que todo fuera así. Pero no es fácil.
Hasta las canciones eran traicioneras…. Le daban mayor intensidad a la historia y a mi mente entre música. Salvo una…Una canción me dio una enorme sonrisa porque parecía increíble que de todas las canciones del mundo, justo ayer, en ese momento, sonara esa que reconocí desde que comenzó… Cosas del destino que deja señales para que las tengamos en cuenta a la hora de valorarlas. Creo que no sonó por casualidad… No hoy…
Me hizo creer en una nueva razón. Un nuevo espacio. Un sueño en el que vivir. Aunque me estrellé ya en el camino, pero es un nuevo camino que recorrer, aunque sea a tirones. Una luz que brilla en las calles, pero que no es tan intensa como era… Una sombra se puso delante cuya figura no reconozco pero tapa sus ojos y extraños pensamientos se entrelazan sin orden en sus pupilas desorientadas. Que nubla cada vez más y provoca una eternidad de la nada. Un abismo de una estrecha senda. Un desierto donde mi oasis es siempre un espejismo. Y una prisión solo porque ha girado el mundo dejándolo todo como no debía ser".

¿Por qué sonó esa canción?.

¿Y por qué se puso delante de mí esa película?.


"Si así fue, así pudo ser; si así fuera, así podría ser; pero como no es, no es. Eso es lógica".

#En compañía de: "Aqualung - Brighter than Sunshine".

sábado, 24 de diciembre de 2005

Nada es Suficiente.

Por qué siempre te culpo de mis fracasos
y no sé disfrutar de lo que me das
Por qué sigo buscando fuera o al lado
y sólo te valoro cuando te vas
Invento mil excusas para dejarte
pensando que es la única solución
para este desconsuelo triste y cansado
que nos tiene atrapados a los dos
Mi vida insatisfecha es una rutina
que cada mañana me viene a buscar
y me he abandonado a mi suerte
pero ni siquiera me dejo llevar
Invento mil excusas para dejarte
pensando que es la única solución
para este desconsuelo triste y cansado
que nos tiene atrapados a los dos
Y nada es suficiente
y todo sabe a poco
si tengo lo que quiero
me canso y quiero más
Por qué tanta escasez
cuando tenemos tanto
será que la abundancia
nos niega el más acá
No sé si será miedo,
tal vez fatiga
o el tiempo que acecha y tira de mí
Pero esta pelea contra mí mismo
no me da tregua, no me deja vivir
Invento mil excusas para dejarte
pensando que es la única solución
para este desconsuelo triste y cansado
que nos tiene atrapados a los dos
Y nada es suficiente
y todo sabe a poco
si tengo lo que quiero
me canso y quiero más
Por qué tanta escasez
cuando tenemos tanto
será que la abundancia
nos niega el más acá

viernes, 23 de diciembre de 2005

Feliz Navidad en el Nuevo Madrid.

Primer día de vacaciones tras mi primer mes de trabajo, del que hablaré en otro post mejor sólo… Primer día de descanso y relajación tras semanas atado por nudos de horarios deslabazados que poca vida propia me daban para mí, con sólo horas de sueño y comida. Sin tiempo para hablar con gente, sin tiempo ni fuerzas para quedar en condiciones, para dedicarme a mi y a mi gente aunque empeño puse en lo que pude para que la vida allí no me aislara del exterior.
Primer día para mi.
Tras mi primera reunión de departamento, como resumen del año y nuevos objetivos, en la que, por un día, estábamos todos juntos reunidos en torno al jefe. Y tras la cual, una rica comida de chino nos fue recompensada hoy, aunque alguna los chinos no le vayan mucho :-P Pero era un sitio elegante, nada caro y muy rico, invitados por el hotel. En la que algo desangelada por la falta de conversación buena y fluida, pero que muy a gusto con todos me sentí. Y estar fuera del hotel juntos. Por poco tiempo que fuera…
Incluso, se unía la alegría de que una compañera y amiga para mi que nos despide estaba allí también y la vería un día más, junto con la tristeza de que sabía que sería el último día que la vería hasta que quedáramos y por el hotel no estaría más con ella, aunque de ello también hablaré en otro post mejor…
Tras la cual, nuestros caminos en el hotel se separaron, unos a su trabajo de nuevo, otros a casa… Y yo… libre… Pensé: “¿Qué hago?”. Aprovechando la buena tarde que hacía, que era temprano y tenía ganas, me apetecía mover el coche bien con buena musiquita y darle una vuelta, sin rumbo encarrilándome sin pensar, al Escorial por el puerto de Galapagar a ver cómo se lo subía este comparado con los otros dos, y dar una vuelta por allí…
Siendo una muy bonita tarde de otoño, en la que se respiraba el olor del frio casi invernal, con el pueblo todo iluminado ya de Navidad. Tomando un café caliente en el Miranda Suizo tan agradable dejando mis letras sobre un papel y viendo anochecer y la vida de allí. Con ese color de las tardes de otoño al caer el sol, el viento silbar y las hojas volar y caer.
Volviendo en la noche oscura para pensar y probar a fondo al coche y sus opciones. Tras lo que ganó un merecido sobresaliente.
Disfrutando así de mis primeras horas de libertad.

.........................................................................................................................................................................


Hasta sus últimas horas y el retorno a la vida. Pero fue un día de fiesta :-D Y de ponerse al día. Teniendo, tras ver que no nos tocó nada de lotería, nuestra primera comida de personal, todos juntos, donde por unas horas, todos éramos iguales, en la misma mesa. Con un ambiente distendido de risas y buen rollo :-) Que mucha ilusión hacía poder estar juntos así, con una peaso comilona riquisima de 4 horas y picoooo, con discursito jocoso del dire y sorte de regalos para todos (ya sabía yo que los buenos no me tocarían :-P). Dando mucha pereza el retorno al trabajo, pero así recogía mi primera cestona de Navidad!!!!:-D Dios!!!!Y que cestaaaaaaaa!!!!!!!!!!!:-O Me quedé.....así pesaba la maldita XDXDXD De grande y al abrirla y verlo....de alucine :-P Nos vamos a poner las botaaaaaaaaaaaaaaaaasssssssssss!!!!!!!!!!!:-D Con que ilusión iba yo con ella y donde la llevaba :-P
Y cobrar la paga extra de Navidad :-P Que ilusión!!!!:-) Ya va subiendo de cifras mi primera cuenta corriente y poder tirar de tarjeta...:-P Junto con ver lo que valgo, jejeje, nada más y nada menos que...17.000 euros!!!!!!:-P Para que luego me infravaloren, jajajaja. Quien me quiera....a pagar XDXDXD Como las clausulas de rescisión de los futbolistas... ;-)
Para ser el primer día tras las vacaciones y previo a los días de trabajo hasta el día 3, no estuvo mal el retorno y el día festivo previo a la Navidad :-)

"Si exagerásemos nuestras alegrías, como hacemos con nuestras penas,nuestros problemas perderían importancia."

#En compañía de: "Olga Román - Alrededor de la Luna".

martes, 20 de diciembre de 2005

En un Mundo de Dos.

"Ella sabe que el tiempo corre siempre en su contra.
Y él suplica a los vientos que le dejen marchar.
Se agarraron al clavo de un incierto te quiero.
Provocado por el más viejo instinto de todo animal.
Una noche de amor como tantas sellaron sus bocas.
Prometiéndose en vano y a ciegas fidelidad.
Pero un día el destino diablo y tramposo en el juego.
Colocó a una tercera persona y ya nada fue igual.
En un mundo de dos
si aparece uno más es como echar leña al fuego.
En un mundo de dos
si aparece uno más quién es el que arde primero.
Es normal que se salten a veces las reglas sin miedo.
Y el respeto se va como vino por la puerta de atrás.
Se acuchillan a voces e insultos desde lo más adentro.
Para atarse en un denso silencio y vuelta a empezar.
En un mundo de dos
si aparece uno más es como echar leña al fuego
En un mundo de dos
si aparece uno más quién es el que arde primero.
En un mundo de dos
Fueron presos del deseo que aprieta en el corazón.
Hoy son los tres pasajeros con distinto destino en el mismo vagón.
Fueron presos del deseo que aprieta en el corazón.
Hoy son los tres pasajeros con distinto destino en el mismo vagón.
Y en un mundo de dos
si aparece uno más es como echar leña al fuego.
En un mundo de dos
si aparece uno más quién es el que arde primero.
En un mundo de dos
si aparece uno más es como echar leña al fuego.
En un mundo de dos
si aparece uno más quién es el que arde primero.
Y en un mundo de dos.

Y en un mundo de dos.

Y en un mundo de dos..."

"El sabio no se sienta para lamentarse, sino que se pone alegremente a su tarea de reparar el daño hecho".

#En compañía de: "Bad Girl" Y no es una canción XD

lunes, 19 de diciembre de 2005

Rarezas.

Segundo de los posts incompletos que iban a formar parte de un nuevo blog de rarezas. Y de los cuales, pocos merecen publicarse. Este es uno muy antiguo de fecha que no se por qué lo escribí. Pero me ha gustado aunque no recuerde su significado. Y que se quedó sin terminar.

"Los sentimientos son algo incontrolable. Aparecen y se modifican a su gusto sin darnos pie a darnos cuenta de ellos. Actuando por si solos sin que se les pueda manejar.
En 9 meses he estado viviendo una extraña situación. Situación que desconocía en detalles qué es lo que me pasaba. Y que me tenía en dudas buscando respuestas a preguntas que no encontraba.
Con el transcurrir de los días, las semanas y los meses, esas dudas se despejaron, pero atraían a otras nuevas que complementaban a las anteriores. Y complicaban aún más el tema. Pero lo principal se me aclaró de repente sin darme cuenta un día. Y certificó la verdad de mucho tiempo. Que se mantenía oculta todos los días y aún lo está en parte.
Digamos que sobre todo, en los últimos 12 meses, sucedían y cambiaban muchas cosas. Unas se sabe porqué y otras no. No importa. Pero muchos de esos hechos me cambiaron. Para bien y para mal. Siendo ahora una persona distinta a la que era hace un año. Y esos cambios se unen al primer párrafo que he escrito. Junto con hechos incontrolables.
Y al final, tras semanas distintas, pensativas y donde todo estaba de otro modo, un nudo ataba otro nudo".


"Suerte es estar en el lugar y en el momento adecuado."

#En compañía de: "The Rembrandts - Maybe Tomorrow."

viernes, 16 de diciembre de 2005

Efecto Mariposa.


Tras muchos días y semanas sin poder escribir, podría hablar de muchas cosas hoy. Pero es sólo una cosa la que mi mente piensa. Y que hace poco pasó por mi cabeza y la peli de hoy parece que era un calco de aquel extraño sueño de hace semanas. Porque hace más de un mes que dejé de soñar.
Esas semanas eran demasiado extraños los sueños que vivía cada noche. Esos mundos imaginarios con personas reales que me hacen entrar en confusión entre la ficción y lo real.
Y ese mundo de universos paralelos donde pensamos en el típico: “¿Qué hubiera pasado si…?”, planeaba por mis pensamientos, ha sido el modo en que los vi hoy.
Con el mismo propósito.
Pero con una diferencia.
¿Y si nunca nos hubiéramos conocido? Si releyera entre mis recuerdos y en ese momento me llevasen hasta aquel mismo lugar e instante, para revivirlo de nuevo y modificarlo todo, con sus respectivas consecuencias futuras en la vida de ambos. Impredecibles. Pueden ser una catástrofe o pueden hacer una vida plenamente feliz. Hasta conseguir el fin buscado a base de intentos mejores o peores.
Con la diferencia, de no recordar lo anterior. Ya que en la peli sí recordaba el pasado (o más bien, el futuro, del que venía para cambiarlo). Y claro está, nadie le creía.
Nunca existió, nunca os visteis, pero al cabo del tiempo, cruzarse en una calle, mirarse, y tener la certeza de que la conoces, que sabes todo sobre ella, pero no sabes quien es a la vez. Y mirarse mutuamente con esa misma sensación. Sin saber qué hacer.
No saber si pararte y rejuntar las vidas con curiosidad o seguir caminando otra vez caminos separados, preguntándote si teneis alguna relación que no recuerdas aunque nunca la hayas visto o si te estás confundiendo.
¿Parar o seguir?

"Lo que llamamos casualidad no es ni puede ser sino la causa ignorada de un efecto desconocido".

#En compañía de: "El canto del Loco - Y si el Miedo...".

jueves, 15 de diciembre de 2005

Se apagó la "Luz" del Nuevo Madrid.

Fueron 45 días contigo estupendos. 45 días de estar en el hall de un hotel en muy buena compañía, alegrando esas 8 horas que teníamos que estar allí, animando las horas de trabajo y dándole un toque especial al mostrador.
Desde que te vi por primera vez tuve una intuición contigo que no falló. Te iba conociendo e iba cogiendo contigo mayor confianza mucho más rápido que con el resto, sintiendome genial cuando sabía que me tocaba mañana o tarde contigo, y justo eran los días que más rápidos se me iban… Daba igual que no hubiera nada que hacer porque lo animábamos con risas, esa risa contagiosa tuya, esa chispa que sueltas y esa gracia especial. Tus cantos, energía y esa felicidad de saber que poder contigo contar podía.
De cualquier tema que saliera, o de tonterías varias reirnos.
Convirtiéndote en alguien especial para mi en esos 45 días.
Pero poco podía durar lo bueno, y fue un shock para mi el día que supe que te ibas, que no podías más allí, y en 15 días marcharías. No me lo quería creer. Y esos 15 últimos días que me quedaban junto a ti quería que fueran lentos y aprovecharlos al máximo, a pesar de que siempre en mi mente estaba la tristeza de que cada día era uno menos….
Sobre todo este último domingo… el que sabía era el final de ese trato cercano y más diario… aunque sigamos viéndonos luego… Esa tarde el hotel estaba muerto, todo en silencio, vacío… tú y yo solos la tarde y yo ocultando mi tristeza y a la vez deseando, por un día, que no dieran las 11… El único día que irme no quería… Escribiéndote en letras mi sentir y despedida… porque de voz no sería igual…
Ya no va a ser igual cuando regrese de vacaciones y faltes tú… Aunque haya 2 nuevos ahora, no podrán suplir la carencia que ahí queda… Que sentiré cuando te recuerde por allí y no te vea por el mostrador…
Hacías del día un día más feliz y aunque con todos me siento allí bien, contigo era especial, con un “algo” que los demás no transmitían… Esperando seguirte la pista, saber cómo sigue la carrera, el nuevo trabajo, Budapest en Nochevieja, estrenar tu "L" ;-) y todo en general…
Se me ha hecho demasiado corto ese mes y medio solo… Que si hubiera sabido que sería solo ese tiempo, habría aprovechado mejor… Y no ahora, echarte de menos. Sabiendo que allí no estarás.

"Los deseos de nuestra vida forman una cadena, cuyos eslabones son las esperanzas."

#En compañía de: "Moulin Rouge - A Fool to Believe".

miércoles, 14 de diciembre de 2005

45 días. 18 meses. 148 posts.


Podría analizarlo por separado, pero será una visión global y conjunta sin detallar. Porqué esa tristeza tan inmensa que me invade me deja en un estado de perdición dándome cuenta de todo…
Saber que no les importo nada y que no significo ni la mitad de lo que querría. Me fueron dejando de lado y quedándose con lo fácil. Por ellas habría sido totalmente distinto, habría estado a su lado al 100%, pero, ¿para qué si hacia mi no lo hacían nada? Si todo lo que leía de sentimientos por amistades suyas y entre ellas mismas, me dejaba fuera de esa misma amistad que sentía por ellas como por nadie y que ella shacia mi no era ni el más mínimo. Si no fue demostrado con creces.
Peor es aún sabiendo que dejaron de quererme y de confiar en mi, que ninguna ilusión sentían si estoy o dejo de estar con ellas, que no confiaran en mi y por días fuera quedándome fuera de ellas… En el olvido y en un pasado que se irrecuperable porque nunca me vieron con buenos ojos y desconfianza en mi se que ocultaba s mirada…
Todos esos proyectos que mantenía para en común, de qué, si ninguna felicidad les daban ya… Si desde que llegó la nueva vida, sabía que acabaría viéndolas irse a lo lejos día a día… Y por más que corriera detrás suyo, nunca llegaría, porque toda su alegría estaba en esas personas futuras que llegaban… Y así ha sido…
Siempre me acabé sintiendo una mala espina que no querrían tener, alguien que estaba ahí, pero que mantenían forzadamente pero que ninguna alegría y chispa de felicidad les daba ya… sin demostrar felicidad alguna… Algo que pude ir descubriendo y apagándome hizo… Hasta quedarme sin luz. Todo el sol les habría dado, pero de que servía si no lo iban a querer. Si siempre pensaron mal de mi y día a día descubría una nueva verdad que entristecerme hacía. Sabiendo que sobro del juego, que nuevas personas vendrán que mejor te darán y verás a lo anterior como: Menos mal que no está… Que por más que pusiera de mi parte lo mejor posible, ni un gracias o una muestra de felicidad ver, como si nada… Hasta deducir que no me quieren. Y que mejor se sienten si mi sombra permanece en la oscuridad. Encontrarían se valor de la ilusión entre si mutuamente y en nuevos corazones y a mi seguirían odiandome. Y apartando. Apagando mis deseos de darles un día perfecto, si sabía que no sería valorado ni tendría efectos de sonrisa en su interior. Si sus ilusiones conmigo cayeron en bancarrota. Lo he podido comprobar los últimos 6 meses y era algo que veía iba a más y sabía que no conseguiría solucionar porque no estaba de mi mano y de la suya no movería un dedo… Porque se que no me entienden y una sola palabra sería criticada. Y en su fondo, me tienen en desconfianza. Y me dejó seco de hacerlas felices si no lo conseguiría nunca ya. Ni les iba a importar.
No iba a salirles una sola palabra de agradecimiento a mi, una palabra de cariño, un te quiero, un te echo de menos, una frase feliz, una canción cuya letra les recordara a nosotros, una carta con palabras donde se alegraran de esa amistad o añoraran cualquier momento juntos, que abrieran su corazón a sus tristezas, alegrías, problemas, pensamientos para comentar, ayudar y opinar, a los que me fueron cerrados. Todo eso desapareció hace mucho. Y ¿porqué iba yo a darlo? Si caían en un pozo oscuro sin fondo…
Y la vida nos separara del todo, a un futuro donde acabaría lejos de sus ojos, de anhelar una risa, y saber que no será ya nunca así… La misma que no anhelaban de mi ya.
Todo aquello que sí demostraban a esas otras personas que tanto quieren y les importan, me hicieron ver en ellas conmigo, dos personas muy diferentes. Donde vi entonces lo poquísimo que entonces importaba, todo aquello que sí hacían y hacen por quienes les importan, que mis ojos no veían en ellos… Sin poner el mismo interés aquí por quien las quería como nunca alguien llegó a mi corazón… Estúpido me sentí y me siento entonces. Y como se que en su interior, quedaba la imagen del malo de la película, y esa opinión siempre ahí estaba.
Por más que buscara maximizar lo mejor entre nosotros, por su parte se quedaba en lo de siempre, en lo fácil de hacer, en que ya no lo conseguiría, debilitandome por momentos.
Me haré a la idea de que las perdí, por deseos de la naturaleza, de sus caminos y de su olvido. De su desinterés ya, y de la imposibilidad de llevarlo a cabo. De que todo aquello que anhelaba y por lo que luchaba, era una meta imposible de lograr. Lucha que dejó tan débil que las fuerzas perdí de ponerle batallas. Y sabiendo que no importará que en sus corazones no esté, porque ya no estoy desde hace meses, y mejor se estarán sintiendo en los nuevos caminos recorridos, que les alejan del que caminábamos juntos que olvidaron su trayecto, pues será ese consuelo de tontos para creer que es lo que tenía que ser…
¿Era mejor ese destino? ¿Porque me dijeron que sí? Puede que para ellas seguro que sí será mejor, e intuyo que sí viendo en lo que caía todo ya… ¿Para mi? Me es tan complicado y doloroso… Que muchos días me hunde en un horizonte perdido y oscuro, donde nada me importa, pero si me veía sin ningún valor en esta subasta ya, apagaré mi llama que se que no calienta.
Aceptaré ese nuevo destino.
No tendrían valor ni un ápice de felicidad mis palabras, consejos, ánimos, risas, opiniones o actos, sólo los malos como siempre…
Sabía que no formaba parte de sus ilusiones, de su corazón, de su confiar, de sus pensamientos, sus intereses, de sus alegrías en el día y no me echarían en falta, sino justo lo contrario. Al no servir mis palabras, al serles un problema o espina clavada que se que no deseaban tener ahí, que les habrá sido curada con un corazón nuevo en alguna buena amiga de sus nuevos destinos, y que les dará toda la felicidad, alegrías diarias, ayudas y cariño y compañía, que yo se que ya no les conseguía dar porque no me lo querían coger, y esa espina mia ya sacada y curada así, toda felices de haberla perdido de vista día a día y ya olvidada, no les iba a herir de nuevo.
Ni a mi el sufrir diario de ver aquello irse y todo mi cariño y amistad que era muy íntima, hundirse en el océano helado hasta congelar su superficie y no poder salir.

¿De qué servía darlo todo por quienes más querías, si no les importaba y ellas a ti no te daban ni la mitad sabiendo que les importabas casi nada ya?.

Y no te valoraban porque ya no te querían.

Recuerdo que hará un año o más escribí algo parecido… Ahí venteaba ya que esto ocurría. Me quisieron convencer de que me equivocaba y pondrían empeño…

Pero volvía a ver que no fallé y cada día lo veía más claro. Lo peor, es que ellas no se dan cuenta de ello… Y nunca lo vieron. No pasa nada. Si al menos en su nuevo camino y fuera de sus corazones donde hace mucho dejé de residir, son felices. Y cuya felicidad mejor no interrumpir si a lo lejos me ven. Y cruzan de acera. Seguiré por esa acera aunque su sombra se aleje por detrás... Y en ese maremagnum de sentimientos, no entre mi persona, al menos en ninguno bueno y en ninguno que se asemeje a los mios por ellas.



Las querré siempre. Aunque a mi me dejaran de querer hace mucho. Aunque por más que luchara por ellas supiera que eran batallas siempre perdidas, y nunca tendría lo que tanto quería. Ni ellas pusieran sus manos para construirlo igual.


Gracias por haber leido este blog en sus 18 meses de vida. Un blog cuyo sentido fue dejando de existir. Y de incierto futuro.

"Tratar de olvidarlo es querer recordarlo para siempre".

# En compañía de: "Atomic Kitten - The Last Goodbye" (Parece apropiada y todo para lo escrito. Cosas del destino que ha hecho que sonara entre todas. Por algo será...).

domingo, 30 de octubre de 2005

Las 5 Pekes.

Han vueltooooooooooo!!!!!!!! :-P
Después de semanaaaaaaaaaaaas y hasta meses de no publicarlas por diversas razones que no podía o simple pereza de ver cómo se me acumulaban tantas por hacer :-P ........aquí están de nuevoooooooooo!!!!!! :-) Listas para el cotilleo de todo aquel que las lea :-P Ya que la semana pasada no quise retomarlas por cómo eran :-P Que no todo se puede contar y menos así tan en público, jajaja.

1. ¿Cuando eras peke, que querías ser de mayor?(no vale decir grande ;)

Vaaaaale, no diré grande :P Puuufff!!!A ver que recuerde.... De nano lo que más!!!!! Piloto de coches!!!!!:-D Así he salido, jajajaja. También escribía mucho y me gustaba tanto que pasé por la típica de ser escritor. Luego hize un periódico y participaba como redactor en la revista del colegio y quería ser periodista :-P
Pero justo cuando más se acercaba el COU y el momento de elegir carrera, me entró la cosa de: "Y ahora qué hago??" :-P Y tras elegir mal esa carrera de números que pintaba bien y fue una patata con la que no podía, al final salió lo que de verdad me gustaba (viajes ;-)), y en Turismo acabé y aquí estamos, jajaja.

2. ¿De peke a quien admirabas?, en quien te reflejabas? como quien te hubiera gustado ser de mayor?

Buah!!!!!En nadie!!!!!Con lo que siempre me valoraba a mi mismo!!!!!! :-P Para que más!!!:-P

3. ¿Te gustó tu escuela? o la odiaste?, que recuerdos buenos o malos tienes de ella?

Pse.....¿Hay que responder?? XDXD De todo un poco.... Fueron 12 años en un buen colegio que se le cogía cariño, pero algunos detalles......juer.... hacía que a veces desearas irte yaaaaa!!!!! Pero ahora desde fuera se ve con otros ojos :-P Con los recuerdos que ahí dentro están ;-)

4. ¿Que tradiciones tenia tu familia cuando eras peke?, que recuerdas de esas tradiciones?

Alaaaaa!!!!!:-D en eso si que somos la familia de las tradiciones XDXDXD Que aún siguen ahí o se cambian por otras nuevas :-P Por ejemplo... en Alcosseber es el lugar típico de nuestras tradiciones que si faltan se notan ;-) (es donde voy de vacaciones); sieeeeeeeeeeempre está nuestra paellita en el Delta del Ebro, nuestra escapada a Barcelona (esta es la nueva de hace poco :-P), la cena del último día en uno de italiano muy muy muy bueno :-D (el retaurante el que está bueno, no el dueño XDXD); o los crepes del Chez Jo que está allí desde el año 70 y no se encuentran esos crepes en ningún lado :-D

5. ¿Has logrados tus objetivos de cuando eras peke?,estas satisfecho con lo k eres?

Tampoco es que tuviera muuuuuuuuuuuuchas metas de pekeñajo ;-) Pero satisfecho??? La verdad es que sí!!!! :-) Aunque haya cosas mejores o peores. Estudié una carrera al final que me gustaba de verdad, con una buena vida de la que no me podría quejar, con buena familia, buenos amigos... Ahora sólo queda ver el tema trabajo si se consolida bien ;-) Y que ello me permita estar cerca de personas a las que quiero ;-)